MALRAPIDE

 

silenceLa tempo pasas malrapide,

Mi vivas ene de eterneco de angoro

Esperante fermi miajn okulojn por ĉiam,

Mi volas vidi nenion,

La mondo ne estas paradizo

Kaj personoj ne ŝatas min,

Mi ankaŭ ne ŝatas min,

Mi neniam volis naskiĝi,

Mia vivo estas longa tormento

Ĉar la tempo pasas malrapide,

La nokto neniam foriras,

Mi estas sola kun miaj tristaj pensoj,

Mi ne volas morti plu

Ĉar mi estas jam mortinta,

La vera morto estas la forgeso,

Mi estas mortinta kaj forgesita,

Neniu memoras min ĉar mi malaperis iom post iom

Kiel unu fajrero en ĝia lasta momento,

Restas nur cindro kaj silento

Dum la tempo pasas malrapide.

Anúncios

MAŜINOJ

Androides 2Maŝinoj ne ploras,

Ili laboras kaj ne restas,

Ili faras tion, kion ili estas kodumitaj por fari,

Ili ne plendas pri ilia maŝina karaktero,

Ili ne filozofas pri la senco de la vivo,

Maŝinoj estas pli simplaj ol la homo,

Sed la maŝinoj ne komprenas la homon,

Nek la homon komprenas la homon,

La naturo eraras, sed la mondo ne haltas,

La horloĝoj montras la tempon

Kaj la tempo flugas kiel la vento,

La vento disetendas la bonodoro de la floroj,

Sed artefaritaj floroj ne odoras kaj ne mortas,

La vivo estas organa kaj putrebla,

Estas steloj pli brilanta ol la suno,

Estas personoj pli malriĉaj ol aliaj,

Estas sufero kaj doloro en la mondo,

Sed maŝinoj ne suferas kaj ne sentas doloron,

Ankaŭ ili ne sentas plezuron,

Ili estas neniam tristaj aŭ ĝojaj,

Ili estas pli simplaj ol la homo

Kaj unu tago ili anstataŭigos la homon.

 

MI PLORIS ĈIUJ MIAJ LARMOJ

9fc2d4a2fc446ced2102da3bf201920e--dandelion-seeds-rose - CopiaMi ploris ĉiuj miaj larmoj.

Mi transiras mian personan inferon.

Miaj ruĝaj okuloj doloras.

Mi ne povas vidi la grizan ĉielon.

Mi ne povas vidi la nigrajn nubojn.

Miaj larmoj ne satigas mian soifanta animon.

En mia dorna mondo kelka malplenaĵo estos mia tombo.

La beleco mortis, la rideto velkis,

La ĝojo foriris kaj neniam revenos.

Mi ploris ĉiuj miaj larmoj.

Mi loĝas en la dezerto de mia propra angoro.

La malvarma vento blovas ĉiam en mia haŭto.

Mi estas nuda, soifanta kaj perdita.

Ĉiuj vojoj estas blokitaj kun dornoj.

Ne estas nenia stelo por gvidi min.

Miaj piedoj sangadas pro la longa marŝo.

La ŝtona planko estas plenita kun dornoj.

Mi marŝas kaj ne alvenas al nenia loko.

Mi marŝas en unu cirklorezono de doloro kaj sufero.

Mi kontuziĝas vane, suferas vane kaj lamentas vane.

La tempo pasis kaj nun mi estas proksima de la fino.

Estas nenia lumo en la fino,

Estas nur unu mankloko ke neniam estas plenigita,

Unu profunda mankloko ke silentigas ĉiujn miajn ĝemojn,

Unu eterna kaj malhela mankloko nomita morto.

Mi ploris ĉiuj miaj larmoj

Kaj nun estas tro malfrue por revi.

SILENTO

2017_2$largeimg13_Monday_2017_132705021Plorantaj infanoj ne plaĉas al mi,

Vekiĝi frue ĉiutage ne plaĉas al mi,

Ankaŭ mi ne ŝatas personojn tiuj,

Kiuj krias kaj plendas pri mia laboro.

Ĉi tiu mondo nur faras bruon en miaj oreloj.

La bruo de la vivo, la marŝado de la tempo,

La lukto per la ĉiutaga pano.

Mi ne estas preta por vivi.

Mi volas loĝi for de tiuj, kiuj min ĉirkaŭas.

Mi ne ŝatas homaron.

Nur la silento plaĉas al mi.

La senfina eterna silento.

La malvarma blanka silento.

La silento de la vera paco.

Nenia sono, nenia vorto,

Nur la trankvileco de la morto,

Nur la sereneco de tiuj, kiuj dormas por ĉiam.

Unu bela loko sen larmoj,

Sen doloroj, sen vivo,

Unu perdita paradizo.

Tio plaĉas al mi.